نقاشی هنرهای تجسمی

سبک‌شناسى: فوتورئالیسم و هایپررئالیسم

فوتورئالیسم و در پى آن‌ هایپررئالیسم دو سبک نقاشى و مجسمه‌سازى هستند که از دهه‌های هفتاد و هشتاد میلادى طرفداران بسیارى پیدا کردند. این سبک‌ها هرچند به نظر شبیه هستند و با تکنیک‌های یکسان کار می‌شوند، اما تفاوت‌هایى در محتوا با یکدیگر دارند. در ادامه با این دو سبک هنری بیشتر آشنا می‌شوید.

فوتورئالیسم:

unnamed (2)-w550

فوتورئالیسم سبکی است در نقاشی‌ که هنرمند از عکس برای خلق اثرش بهره می‌گیرد، این لفظ درابتدا به نقاشان امریکایی جنبشی که در اواخر سال ۱۹۶۰ و ابتدای ۱۹۷۰ آغاز شد اطلاق شد.

اختراع عکاسی‌ در قرن نوزدهم سه تاثیر بزرگ برروی هنر کنونى داشت:

۱. هنرمندان صورت‌گر و منظره در مقایسه اثر خویش با عکس دچار حس کمبود شدند و به عکاسی به عنوان پیشه روی آوردند.

۲. درجنبش‌های هنری قرن نوزدهم و بیستم، با وجود اینکه استفاده از عکس به عنوان منبع به کار اعتبار بیشتری می‌بخشید، اکثر اوقات کار با این شیوه مفید و استفاده از عکس برای خلق هنر، به خوبی درک نمی‌شد و هنرمند به تقلید و جعل کردن متهم می‌شد.

۳. هنرعکاسی‌ به عنوان یک تجربه خوشایند با استقبال هنرمندان نقاش روبرو شد، بدین ترتیب این اختراع شکافی بود در تاریخ هنر در مقابل چالش هنرمند -از اولین نقاشی‌های درون غار- در تلاش برای عینی و واقعى ساختن تصویرى که از منظره‌ای‌ که مشاهده می‌کند.

Bottle-Caps-Portrait-Mary-Ellen-Croteau-lead-w550

کلمه «فوتورئالیسم» اولین بار در سال ۱۹۸۶ توسط لوئیس کی‌. مِیسِل به کار گرفته و در سال ۱۹۷۰ در کاتالوگ نمایشگاه «بیست و دو رئالیست»  موزه ویتنی دیده شد. این شیوه همچنین با برچسب‌هایی از قبیل سوپررئالیسم، نئورئالیسم، شارپ فوکوس رئالیسم و یا‌ هایپررئالیسم خوانده می‌‌شود.

به عنوان یک سبک هنری کاملا بالغ و پخته، فوتورئالیسم همانند ابسترکت اکسپرسیونیسم و مینیمالیسم، زیرمجموعه هنر مردمی یا همان پاپ آرت است که در اواخر دهه شصت میلادی ظهور کردند.

f1-w550

هنرمند فوتورئالیست از یک یا چندین عکس برای خلق اثرش بهره می‌جست که در این جا استفاده مستقیم از عکس برای مدرنیسم کاملاً قابل قبول بود. با این حال، قبول و تأیید عکس به عنوان مرجع در فوتورئالیسم، با وجود این که ابزارکمکى تصویری از اواخر قرن پانزدهم توسط هنرمندان به کار گرفته می‌شدند، درابتداى حرکت سریع جنبش در دهه هفتاد، با نقد‌های سنگین و شدیدی مواجه شد.

هایپررئالیسم:

Apple-III_2006_80x80cm-w550

هایپررئالیسم سبکی است در نقاشی‌ و مجسمه‌سازی که اثر خلق شده توسط هنرمند شباهت زیادی به عکس با کیفیت بسیار بالا دارد.

کلمه‌ هایپررئالیسم در سال ۱۹۷۳ توسط ایسی براشو ابداع شد. هایپررئالیسم کلمه‌ایست فرانسوی نشأت گرفته از همان فوتورئالیسم. این کلمه عنوان فهرست عمومی نمایشگاهی بود که در همان سال در گالری براشو برگزار شد. نمایشگاه مجموعه‌ای‌ بود به همکاری هنرمندان فتورئالیست، مانند رالف گوینگس، چاک کلوس، دون ادی، روبرت بچتل و ریچارد مکلیین. همچنین هنرمندان اروپایی تاثیر گذار مانند گْنُلی، ریشتر، کِلَفِک ودلکل.‌ هایپررئالیسم از آن زمان به هنرمندانی اتلاق شد که تاثیر گرفته از فوتورئالیسم به خلق اثر می‌پرداختند.

در اوایل قرن بیست و یکم‌ هایپررئالیسم بر اساس مبانی اصولی‌ زیباشناسی فتورئالیسم شکل گرفت. هنرمند فتورئالیست آمریکایی دنیس پترسن که نقاشی‌‌های خیره‌کننده اش، به عنوان شاخه نورسته جنبش فوتورئالیسم مورد توجه و بازدید جهانی‌ قرار گرفت، اصطلاح هایپررئالیسم را برای نامگذاری این جنبش نوین و پیروانش به کار برد. گراهام تامپسون در این مورد نوشت : «موفقیت این سبک در اواخر دهه ۶۰ و ۷۰ میلادی آنجا خود را نشان داد که هنر عکاسی و نقاشی‌ را بسیار به یکدیگر نزدیک و گاهی با یکدیگر همسان کرد. هنرمندان سوپررئالیست یا همان‌ هایپررئالیست مانند ریچارد اِستِس، دنیس پترسن و آودری فِلَک از این شیوه برای خلق آثاری که حال و هوای عکس و یا بسیار به عکس شباهت داشتند بهره جسته‌اند.»

بیشتر بخوانید: نقاشی هایپررئالیست

شباهت و تفاوت‌هاى‌ فوتورئالیسم و هایپررئالیسم:

Hyperrealism-art01-w550

هایپررئالیسم تقابلی است تحت لفظی، پایه‌گذاری شده بر سبک نقاشی‌ فوتورئالیسم که در اواخر قرن بیستم آغاز شد. نقاشان و مجسمه‌سازان‌ هایپررئالیسم ازعکس به عنوان مرجع برای ارائه دقیق جزئیات بهره می‌گیرند که برخلاف فتورئالیسم معمولا روایی و احساسی‌ در ترسیم است. نقاشان فتورئالیسم بیشتر مایلند تصویر عکاسی شده را تقلید کنند، گاهی جزئیات را حذف یا تجریدی می‌کنند تا انسجام کلی‌ تصویر را حفظ  کنند. گاهی نیز احساسات انسانی‌، ارزش‌های سیاسی و عناصر بیانی را حذف می‌کنند و نادیده می‌گیرند. شیوه نقاشی‌ فتورئالیست به تنهایی‌ سفت و محکم، دقیق و به شدت ماشینی است و همان گونه که از پاپ آرت نشأت گرفته تاکید آن بر شبیه سازی تصویر روزمره و دنیوی است.

هایپررئالیسم از طرفی‌، هرچند در جوهر و ماهیت عکس گونه، گاهی داراى نقطه عطفى لطیف‌تر و پیچیده‌ترهمراه با عرضه عنوانی زنده و ملموس  است، تصویری که با وسواس و دقت در جزئیات برای خلق اثرى وهمی از حقیقتى تازه که در عکس اصلی‌ دیده نمی‌شود. بافت، سطح، جلوه‌های نورپردازی و سایه‌ها به گونه‌اى ساخته و پرداخته می‌شوند تا واضح‌تر و واقعی‌‌تر از عکس مرجع و موضوع اصلی‌ به نظر برسند.

21

نظر بدهید

مطالب را هر روز در ایمیل خود دریافت کنید.

[انصراف]