طراحی خودرو طراحی صنعتی

گرایش جدید طراحی بی ام و: ایجاد فرم به وسیله لایه‌ها

طراحی بی ام و مدل i8 شاید از نظر ظاهری بیشترین شباهت را به تصور ما از خودروهای آینده داشته باشد، ولی عناصر ظاهری چند تکه و لایه لایه‌اش نشان از پیدایش گرایشی جدید در دنیای طراحی خودرو دارد. به گفته‌ی ریچارد کیم (Richard Kim)، طراح i8، طراحی با استفاده از لایه‌های مختلف، عنصر اصلی دیزاین در سری i، سری اتوموبیل های الکتریکی بی‌ ام‌ و، بوده است.

LAYER2-articleLarge-w600

مک‌لارن P1

با استفاده از این لایه‌های موج مانند به نظر می‌رسد قسمت جانبی خودرو برش خورده و به سمت داخل تا شده است، مانند اینکه لایه‌هایی روی یک سازه درونی تشکیل شده باشند. این ساختار چند لایه، تلاش طراحان بی‌ ام‌ و برای به‌وجود اوردن سطوحی زیبا است که با تکنولوژی و ایرودینامیک آینده همگام باشد.

بعد از i8، فراری LaFerrari، مک‌لارن P1 و کانسپت هایی مثل مازراتی Alfieri، استون مارتین DP-100 و آخرین بت‌موبیل (ماشین‌های فیلم بتمن) هم با استفاده از این لایه‌ها طراحی شده اند.

ساختار لایه‌ای مستقیما الهام گرفته از خودروهای مسابقه‌ای، موتورسیکلت‌ها و فضاپیماهای ساخته شده‌ برای فیلم‌های علمی تخیلی است. در این نوع طراحی، به‌ جای ساختار سنتی بدنه‌های یک‌ تکه و براق، از قطعات جداگانه‌ای استفاده می‌شود که با قرار گرفتن در کنار بکدیگر فرمی واحد را تشکبل می‌دهند.

ساختار لایه‌ای از تلاش و علاقه طراحان برای ارتقای قابلیت ایرودینامیک خودروهای هایبرید و الکتریکی به وجود آمد، قابلیتی که برای طراحی بدنه این مدل خودروها بسیار مهم است. طراحان، که این روزها از ایجاد دریچه و مسیر عبور هوا روی بدنه صحبت می‌کنند، نه تنها به فکر راه‌ حلی برای روان کردن جریان هوا از بالا و اطراف خودرو هستند؛ بلکه به طراحی شیارهایی روی چرخ‌ها می‌اندیشند که با ایجاد آنها اصطکاک و مقاومت ایرودینامیکی کاهش یابد.

LAYER3-articleLarge-w600

کانسپت استون‌ مارتین DP-100

در کانسپت DP100 استون‌ مارتین، استفاده از لایه‌ها پاسخگوی دو نیاز مهم بوده است، کاهش نیروی پسار (Drag) و نیروی ایرودینامیکی رو به پایین (downforce) که می‌تواند در سوپراسپورت‌هایی با موتور میانی جایگزین دریچه‌های بزرگ هوا در دو طرف خودرو شود. به گفته مارک رایچمن (Marek Reichman)، مدیر طراحی استون‌ مارتین، مسیر جریان هوا از درون بدنه ماشین می‌گذرند، یکی از درون رادیاتور و دیگری از میان ترمزها، بدین ترتیب این راه‌های عبور هوا ا از چشم بیننده پنهان می‌مانند.

ساده‌ترین حالت ایرودینامیک فعال، دریچه‌های هوایی هستند که بصورت خودکار و بر حسب نیاز به هوا برای خنک شدن باز و بسته می‌شوند. مسلما بزودی شاهد خودروهای بیشتری خواهیم بود که با استفاده از دریچه‌های روی بدنه، هوای جریان یافته روی چرخ‌ها را کنترل می‌کنند و در نهایت نیز مانند طرح‌هایی که در هواپیماها شاهد هستیم، پنل‌های متحرک به بدنه اضافه خواهند شد.

Ferrari-F12-Berlinetta-front-w600

فراری F12

شاید بتوان فراری F12 با ورودی های هوای اتوماتیک در جلوی چرخ‌ها و کانال‌های روی کاپوت را از بهترین نمونه‌های مدیریت جریان هواست دانست.

استفاده از لایه‌ها باعث می‌شود که ماشین سبکتر به نظر برسد. به گفته رابرت مل‌ویل (Robert Melville)، طراح پیشین مک‌لارن، استفاده از لایه‌ها این تصور را ایجاد می‌کند که چیزی حذف شده است.

مسئول طراحی مک‌لارن، فرانک استفنسن (Frank Stephenson) می‌گوید: «ما می‌خواهیم هوشمندترین ماشین‌ها را طراحی کنیم، مک‌لارنی که مثل یک موجود زنده تغییر شکل می‌دهد و در سرعت‌های مختلف نیازهای متعدد را رفع می‌کند.»

کریس بنگل، مسئول اسبق طراحی بی‌ ام‌ و نیز با کانسپت جینا، زمانی را پیش‌بینی کرد که تقریبا تمام اعضای یک ماشین حین حرکت، قابلیت تغییر داشته باشند، چیزی شبیه ماشین‌های فیلم Transformers. او می‌گوید: «لایه‌ها دلالت بر سرعت و شتاب خودرو ندارند بلکه از طریق زبان بصری تصویر آشنایی از زره و تجهیزات دفاعی را در ذهن ما تداعی می‌کنند و چنین تصویری نشانگر ایمنی و محافظت است، آن هم از طریق لایه‌هایی سبک که روی هم قرار گرفته‌اند.»

0

یک دیدگاه

  • لامبورگینی شباهت خیلی بیشتری به خودروهای آینده داره…
    علی الخصوص مدل veneno
    با اون طراحی بی نظیرش…
    دوست دارم طراحش رو ببینم…

نظر بدهید

مطالب را هر روز در ایمیل خود دریافت کنید.

[انصراف]